Waardering, generatieve energie en de betekenis daarvan voor de zorg of liever de gemeenschap … – mag de menselijkheid meer de maat worden? –

Posted by on 08-01-2015 in Inspiratie, slider homepagina, Waarderend onderzoek

Waardering, generatieve energie en de betekenis daarvan voor de zorg of liever de gemeenschap … – mag de menselijkheid meer de maat worden? –

Elke keer als ik zelf bezig ben met opleidingsgenoten in het waarderend onderzoekende (appreciative inquiry) gedachtengoed wordt ik zo enthousiast over de generatieve kracht, en voel ik van binnen dat ik daar nog meer mee moet doen. Zou het niet mooi zijn als ik iets kan bijdragen aan het menselijker worden van de maatschappij? Groot gedacht? Nee, kan al heel klein beginnen, dan bereik je tenminste iets, zeggen we dan steeds. Maar idealistisch is het wel, maar dat mag misschien wel, toch?

Als mensen meer overtuigd raken van dat ze iets kunnen, dat ze iets waard zijn, dat ze gezien worden, dat ze hulp mogen vragen, dat ze zelfs hulp krijgen als ze het niet vragen (maar er wel voor open staan) … Valt er dan niet heel veel gedoe en sores weg? Maar nog mooier, komt er dan niet een totaal onbenutte potentie boven?

Ik zou graag mensen bij elkaar brengen die hun ego en hun organisatie en functie thuis laten. Die gewoon nieuwsgierig zijn naar wat we met elkaar kunnen betekenen. In mijn droom vormen die mensen daarna een dragend netwerk, eventueel weer vanuit hun functie, maar wel een netwerk waarin niet geconcurreerd wordt, maar samen gezocht wordt naar mogelijkheden voor waarde creatie. Als we niet meer denken in schaarste maar in overvloed dan moet dit mogelijk zijn. Zo zouden we bijvoorbeeld als concurrerende praktijken toch ons ook mede verantwoordelijk kunnen voelen voor kwaliteit van de ander, maar ook voor het kunnen overleven. Samen het verschil maken … samen de maatschappij dragen. Dit netwerk krimpt en groeit naar mate de tijd vordert en is niet georganiseerd.

Maar zit je dan niet op de stoel van de beleidsmakers, van de gemeente? Ja misschien wel, maar misschien is die stoel ook wel niet zo essentieel. Mogelijk de persoon die op stoel zit wel! We hebben in onze maatschappij zoveel “weggeorganiseerd” dat je al behoorlijk wat expertise moet meebrengen om de spelregels goed genoeg te kennen om te mogen meedoen. Zoals onze gemeente zelf ook aangeeft zijn sommige regels functioneel, maar zijn er ook vele regels die meer hinderen dan helpen.

In mijn gedroomde spel mag iedereen meedoen en maken we samen de regels en passen die weer aan als we dat nodig vinden. We genieten regelmatig van het ontdekken van wat er net buiten de grenzen ligt, en soms voelen we ons weer even veilig binnen onze eigen regels. We creëren van alles wat er niet was, of eigenlijk wat er niet leek te zijn omdat het niet binnen een organisatie paste.

Het laten ontstaan van een generatieve energie is voor mij een ontzettend mooi proces. Ik vertrouw er blind op dat er iets moois ontstaat. Maar hoe verkoop je dat nu aan mensen die die ervaring missen? Ik vergelijk het graag met mijn ervaring in sportteams. Mijn mooiste ervaringen waren niet alleen met topteams die kampioen werden. Ik heb ook met veel plezier teams gecoacht waarbij het winnen van de eerste wedstrijd in het seizoen de euforie van het winnen gaf. Die teams hebben in die wedstrijden consequent samen het beste uit elkaar gehaald. Zo ziet mijn gedroomde sessie er ook uit. Mensen met meer en minder talent, met meer en minder energie, met meer en minder intelligentie, met meer en minder ego, die samen het beste uit de gehele groep halen. En ook nog ten bate van mensen die er (nog) niet bij zijn!

Dat is waar ik aan wil bijdragen. Iedereen die meer wil weten hierover nodig ik van harte uit om te reageren.